Ophalen in plaats van herlezen. Je onthoudt een woord door het uit je geheugen op te halen, niet door het lijstje opnieuw te lezen. Daarom stelt VERBA altijd vragen en toont het antwoord pas daarna. Elk antwoord — juist of fout — is een leermoment.

Eerst zien, dan vragen. Een nieuw woord begint als introductiekaart: woord, vorm en betekenis gewoon om te lezen. Daarna gaat het de vragen in, en bouwt het op van herkennen (meerkeuze) naar zelf produceren (typen).

Gespreide herhaling. Elk woord zit in een box van 0 tot 5. Juist antwoorden laat het woord stijgen, en hoe hoger de box, hoe langer VERBA wacht voor het terugkomt — van een paar vragen ertussen tot meer dan een week. Zo keert elk woord terug vlak voordat je het zou vergeten. Een fout zet het woord terug naar het begin van de rij, maar niet naar nul.

Niet alles tegelijk. Nieuwe woorden verschijnen in de volgorde van het boek, maar maar een handvol tegelijk. Antwoord je vlot en juist, dan komt er sneller nieuw materiaal bij; worstel je, dan krijg je minder nieuw en meer herhaling. Dat past zich vanzelf aan je antwoorden aan.

Door elkaar, nooit achter elkaar. In een ronde wisselen woorden en vraagvormen elkaar af; hetzelfde woord komt nooit twee keer na elkaar. Door elkaar oefenen voelt moeilijker dan blokjes van hetzelfde — en juist die extra moeite zorgt dat het blijft hangen.

Twee kanten per woord. Eerst leer je wat een woord betekent, daarna pas zijn vorm (genitief, stamvormen…). Een vormvraag verschijnt pas als je de betekenis al een beetje kent.

Fouten mogen. Een fout kost je geen punten en zorgt juist dat het woord vaker terugkomt. Een tikfout of "bijna juist" telt niet als echt fout: het gaat om wat je weet, niet om je typevaardigheid.

Spelen met een doel. XP, levels, combo's, badges en het mozaïek zijn er om je elke dag een beetje te laten oefenen — korte sessies per dag werken beter dan één lange. Stel je toetsdatum in, dan rekent VERBA uit hoeveel woorden per dag nodig zijn om op tijd klaar te zijn.